Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
==Ελένη==
* Η παράδοση αποτελεί ένα πάρα πολύ ζωντανό πράγμα που μπορεί να τροφοδοτεί τους καλλιτέχνες και τους ανθρώπους κάθε εποχής αιωνίως, να μην τελειώνει ποτέ. Και κάθε άλλο παρά στάσιμη και συντηρητική είναι.<ref name="Music Corner"/>
* [Το ρεμπέτικο] για πολλά χρόνια ήταν στο περιθώριο ως underground είδος μουσικής. Δεν ήταν ποτέ ποπ κατάσταση. Εγώ αυτό το σέβομαι και με δελεάζει, άσχετα εάν αργότερα βγήκε ξανά μπροστά ίσως λίγο αλλοιωμένο. Έχει τη δυναμική και την αξία, να παίρνει τη θέση που του πρέπει σε κάθε εποχή, γι’ αυτό και είναι μέρος της παράδοσής μας και μάλιστα πολύ δυνατό. Έχει ακόμη τον ρόλο που είχε κάποτε όταν πρωτοξεκίνησε. Βλέπουμε κάποιους καλλιτέχνες, λίγους αλλά αξιόλογους, να το μεταφέρουν στην τωρινή εποχή με καινούργια χαρακτηριστικά. Κάνουν μια πολιτική τοποθέτηση μέσα από το ρεμπέτικο. Σαν είδος, άλλωστε, το σηκώνει πολύ αυτό. Είναι μόρτικο, κρύβει μια αλητεία με την καλή έννοια, και γι’ αυτό όποτε ερμηνεύουμε ρεμπέτικα ποτέ δεν αλλάζουμε τους στίχους.<ref name="Music Paper"/>
* Ο κόσμος έχει γαλουχηθεί με κάποια ταμπού. Με λογοκριμένες ιδέες, σα να είναι απαγορευμένο κάτι, από τότε που γεννήθηκε. Ο άνθρωπος που το έχει αποδεχτεί, φαίνεται σα να το κουβαλάει επάνω του, δεν αμφισβητεί ποτέ, και άρα όταν τεθεί ένα ζήτημα που θεωρείται απαγορευμένο, λογοκρίνεται κατ’ ευθείαν. Υπάρχει μεγάλος συντηρητισμός. Η κοινωνία μας, ενώ μπορεί να έχει προοδεύσει σε κάποια ζητήματα, σε ορισμένα άλλα έχει μείνει πίσω και μπορεί και να οπισθοδρομεί κατά διαστήματα, ανάλογα με τις εξελίξεις.<ref name="Music Paper"/>
* Ο καλλιτέχνης είναι σαν τη χελώνα που κουβαλάει πάντοτε το σπίτι της μαζί της.<ref name="Music Paper"/>
* Δωρικότητα είναι το να φτάσεις να πεις κάποια πράγματα χωρίς τη φλυαρία του λόγου.<ref name="Music Paper"/>
 
==Σουζάνα==
}}</ref>
* Για πολιτικούς λόγους θέλουμε να λέμε ακόμη και τα «απαγορευμένα», όπως ακριβώς είναι γραμμένα. Όπως στο «Δική μου είναι η Ελλάς και στην κατάντια της γελάς». Είναι καθαρά πολιτικός ο στίχος του. Τα πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα είναι συνήθως αυτά που πρέπει να κρυφτούν από την εξουσία.<ref name="Music Paper"/>
** Το «Δική μου είναι η Ελλάς» (γνωστό και ως «Πρέζα όταν πιεις», κανονικός τίτλος «Είμαι πρεζάκιας», 1935) είναι ένα τραγούδι που σε κυριολεκτικό επίπεδο μιλάει για την εξάρτηση από την ηρωίνη. Μερικές δεκαετίες αργότερα η Χάρις Αλεξίου ερμήνευσε το τραγούδι αλλάζοντας κάθε αναφορά στη λέξη «πρέζα» με τη λέξη «ούζο» («Ούζο όταν πιεις») και διαδόθηκε με αυτήν την εκδοχή («Ούζο όταν πιεις»).
 
==Παραπομπές==
20

επεξεργασίες