Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή»

* Η [[παράδοση]] αποτελεί ένα πάρα πολύ ζωντανό πράγμα που μπορεί να τροφοδοτεί τους καλλιτέχνες και τους ανθρώπους κάθε εποχής αιωνίως, να μην τελειώνει ποτέ. Και κάθε άλλο παρά στάσιμη και συντηρητική είναι.<ref name="Music Corner"/>
* [Το ρεμπέτικο] για πολλά χρόνια ήταν στο περιθώριο ως underground είδος μουσικής. Δεν ήταν ποτέ ποπ κατάσταση. Εγώ αυτό το σέβομαι και με δελεάζει, άσχετα εάν αργότερα βγήκε ξανά μπροστά ίσως λίγο αλλοιωμένο. Έχει τη δυναμική και την αξία, να παίρνει τη θέση που του πρέπει σε κάθε εποχή, γι’ αυτό και είναι μέρος της παράδοσής μας και μάλιστα πολύ δυνατό. Έχει ακόμη τον ρόλο που είχε κάποτε όταν πρωτοξεκίνησε. Βλέπουμε κάποιους καλλιτέχνες, λίγους αλλά αξιόλογους, να το μεταφέρουν στην τωρινή εποχή με καινούργια χαρακτηριστικά. Κάνουν μια πολιτική τοποθέτηση μέσα από το ρεμπέτικο. Σαν είδος, άλλωστε, το σηκώνει πολύ αυτό. Είναι μόρτικο, κρύβει μια αλητεία με την καλή έννοια, και γι’ αυτό όποτε ερμηνεύουμε ρεμπέτικα ποτέ δεν αλλάζουμε τους στίχους.<ref name="Music Paper"/>
* Ο κόσμος έχει γαλουχηθεί με κάποια ταμπού. Με [[Λογοκρισία|λογοκριμένες]] ιδέες, σα να είναι απαγορευμένο κάτι, από τότε που γεννήθηκε. Ο άνθρωπος που το έχει αποδεχτεί, φαίνεται σα να το κουβαλάει επάνω του, δεν αμφισβητεί ποτέ, και άρα όταν τεθεί ένα ζήτημα που θεωρείται απαγορευμένο, λογοκρίνεται κατ’ ευθείαν. Υπάρχει μεγάλος συντηρητισμός.<ref name="Music Paper"/>
* Ο καλλιτέχνης είναι σαν τη χελώνα που κουβαλάει πάντοτε το σπίτι της μαζί της.<ref name="Music Paper"/>
* Δωρικότητα είναι το να φτάσεις να πεις κάποια πράγματα χωρίς τη φλυαρία του λόγου.<ref name="Music Paper"/>
20

επεξεργασίες